وقتی که زنگ تلفن یکی از زیباترین سمفونی هاست

تولدت مبارک

امروز یه تولد دیگه داشتیم. یه سایت به سایتهای زنان اضافه شد. سایت زنان ایران اولین سایتی بود که تو ایران برای زنان به وجود اومد ولی خوشبختانه آخری نبود و ما هر روز شاهد به دنیا اومدن وبسایتهای جدید زنان هستیم. به نظرم این نشون میده که فعالین حقوق زنان چقدر پر کارن و خستگی ناپذیر. میدان تولدت مبارک. امیدوارم پایدار باشی.

رنگ بندی سایت رو خیلی دوست دارم کلی به آدم انرژی میده.

"عزیزم! رسیدم."
"خوشحالم! خیلی خوشحالم برات"
لبخند می زنم. به اشکهایم بی اعتنایم.

امروز همه جا بارانی بود از چشمهای من تا آسمان...

رياست فدراسيون جهاني فوتبال

رياست محترم كنفدراسيون فوتبال آسيا

ما ؛ اعضاي كمپين دفاع از حق ورود زنان به ورزشگاهها ، در راستاي مبارزه با تبعيض جنسيتي در فوتبال ايران، اين نامه را به پيوست بيش از صد هزار امضاي پتيشن :
( WOMEN SPORTS FANS OF IRAN YES! TO) براي شما ارسال مي كنيم.

همانگونه كه مي دانيد زنان ايراني طرفدار فوتبال، اجازه ورود به استاديومهاي ورزشي براي تماشاي فوتبال را ندارند.

ما در طول دو سال گذشته تلاش كرده ايم، مسئولان ورزش ايران را متقاعد كنيم تا حقوق شهروندي ما را در مورد حق تماشاي مسابقات فوتبال در استاديومها از ما سلب نكنند ؛اما در مقابل، نه تنها از سوي مسئولان شرايط براي اين امر مهيا نشده، بلكه شاهد برخورد فيزيكي و ضبط دوربين ها و وسائل شخصي مان بوده‌ايم و تعدادي از اعضاء گروه به خاطر مطالبه حق مدني خود بازداشت شده و مورد ضرب و شتم قرار گرفته‌اند.

بهانه آنها براي اين تبعيض جنسيتي، نبود امنيت در محيطهاي ورزشي براي زنان است، در حاليكه اين عذر ، تنها براي زنان ايراني است و زنان غير ايراني مي توانند آزادانه وارد استاديومها شوند ،بازيها را تماشا كنند و تيم ملي خود را تشويق نمايند.

ما معتقديم تبعيض جنسيتي براي طرفداران فوتبال به هيچ وجه قابل توجيه نيست و اگر مسئله، فقدان امنيت براي زنان است، انتظار ما اين است كه مسئولان فوتبال ايران، هماهنگي‌هاي لازم را براي تامين امنيت زنان انجام دهند.

با توجه به موارد مذكور،از شما مي خواهيم به اين مسئله توجه ويژه مبذول فرمائيد و از اختيارات خود براي پايان دادن به اين تبعيض جنسيتي عليه زنان طرفدار فوتبال، استفاده كنيد.

در پايان از توجه و تلاش شما سپاسگذاريم.

گروه هماهنگ كننده
كمپين دفاع از حق ورود زنان به ورزشگاه‌ها

هفته پیش هفته شلوغی بود. برگزار کردن کارگاه آموزشی کلی انرژی می بره و خستت می کنه.هماهنگی ها؛بدو بدوها و نگرانی ها از اینکه مشکلی پیش نیاد استرس زیادی تحمیل میکنه. اولین تجربم بود و کلی یاد گرفتم. البته کامل هم نبود و نقص هایی داشت. حالا هم که احساس سرماخوردگی دارم. خوابم حسابی به هم ریخته. یعنی بیشتر کمبود خواب دارم. کارگاه شهرستان بود. بچه های خوب و فعالی بودن. کار سختی رو می خوان شروع کنن و در عین حال جذاب. چیزی که احتیاج دارن انگیزه و پشتکار بیشتره. مانع های زیادی دارن که به نظر من مهمترینش کمبود منابع مالی. ازبین بردن این مانع می تونه خیلی کمک کنه ولی کافی نیست. بچه ها معمولا داوطلبانه کار میکنن ولی یکی از مشکلات کار داوطلبانه کوتاه مدت بودنش. گروهی که بر پایه کار داوطلبانه باشه بعد از یک مدت نیروهاش دچار ریزش میشن و اگه نتونسته باشه افراد جدیدی رو جذب کنه فعالیتش متوقف میشه. منابع مالی و جذب نیروهای جدید دو تا عاملی هستن که به نظر من میتونه به ماندگاری سازمانهای مخصوصن سازمانهای غیر دولتی کمک کنه.

بعضی خبرها هم خوشحال کننده ان هم ناراحت کننده. خبر ویزا گرفتن عزیزترین فرد زندگیت خوشحالت می کنه چون موفقیت اون مثل اینه که تو موفق شدی و ناراحتت می کنه چون پشت سرش به جدایی فکر می کنی. یه جدایی که الان نمی دونی چقدر ممکنه طول بکشه. از خودت مرتب می پرسی که آیا طاقتش رو داری یا نه؟ می تونی تحمل کنی؟ وجوابی براش ندارم. جداشدنهای زیادی رو تو زندگیم تجربه کردم. همیشه نزدیکترین افراد زندگیم رفتن. فرودگاه برام محلی برای گریه کردنها و خندیدنها . این یکی سخت ترینشه. ولی با همه اینها خیلی خیلی براش خوشحالم. امیدوارم یه روزی باشه که دیگه نخوام بگم خداحافظ.